مفهوم کمبودهای اخلاقی چیست؟/۲۲ اردیبهشت

مفهوم کمبودهای اخلاقی چیست؟/۲۲ اردیبهشت

نواقص شخصیتی یا کمبودهای اخلاقی همان عواملی هستند که در تمام دوران زندگی باعث درد و بدبختی ما شدند. اگر آن‌ها عوامل خوشحالی و سلامت ما بودند، این گونه کارمان به جای باریک کشیده نمی‌شد.

(کتاب پایه معتادان گمنام)

اولین برداشت‌های من از قدم‌های شش و هفت خیلی خیلی ساده بود. اگر آنها را به‌کار گیرم، شخص متفاوتی خواهم شد. با نفرتی که در اوایل بهبودی از خود داشتم، جای تعجب نیست که بیشتر از هر چیزی دلم می‌خواست شخص دیگری باشم. بنابراین خیلی سخت روی آن قد‌م‌ها کار کردم، به‌خصوص قدم هفتم. در حین اینکه دعا می‌کردم تا خداوند نواقص مرا بگیرد، ناخودآگاه از او می‌خواستم که مرا عوض کند. چرا که من خود یک نقص بزرگ بودم. به این خاطر می‌گویم ناخودآگاه چون چند سالی طول کشید که بفهمم این واقعاً همان چیزی است که من آرزویش را داشتم. منِ احساساتی، عصبانی، انفجاری، پر سر و صدا، بدذات، بی‌اعتماد و بی‌ملاحظه، می‌خواستم تبدیل شوم به یک آدم دوست داشتنی، آرام، صبور، باملاحظه که شمرده صحبت می‌کند، خونسرد است و ملکوتی که آن‌قدر به خدا نزدیک باشد که مردم او را اشتباهی بگیرند!

(آن قدم‌های بی‌فایده، مجله اعتیاد)

ترس، زیربنای نقص‌های اخلاقی

در اثر برداشتن قدم ششم بهبودی با نقص‌هایی مانند حرص و طمع، تنبلی و تعلل، چاپلوسی و ظاهرسازی، بخل و حسد، خشم و كینه و شهوت‌رانی، پرخوری، زیاده‌روی و غرور آشنا تر می‌شویم. درک می‌کنیم زیربنای اكثر نقص‌های ما ترس است و این ترس آنقدر در تمام موارد و مراحل زندگی ریشه دوانده است كه رهایی ازآن حتی اگر محال نباشد، مشكل است.

ضعف دیگری كه در زندگی ما مزید بر علت شده بود، عادت به این نقص‌ها بود. ما از تغییر دادن آنها می‌ترسیدیم. برای ما معتادان، حالات و احساسات آشنا هر چقدر مشكل و دردآور باشند، بهتر از آنهایی هستند كه برایمان ناآشنا باشند. برای معتادان، تحمل بدبختی‌های آشنا، از آزمایش هر چیز ناآشنایی به مراتب آسان‌تر بود.

كاركرد ۱۲ قدم بهبودی الفبای مكالمه با خالق جهان هستی است كه رعایت اصول آن خلاء معنوی را برطرف می‌كند. در انجام قدم هفتم، با لغت فروتنی به معنای واقعی آن آشنا می‌شویم. فروتنی یعنی انسان بودن و پذیرش خود با تمام صفات خوب و بدی كه در ما وجود دارد. در زمان برداشتن قدم هفتم باورهای ما نسبت به خود تغییر می‌کند.

سرانجام ایمان، فروتنی و پذیرش جای غرور و سرکشی را می‌گیرد. به مرور با خود آشنا می‌شویم. در می‌یابیم که در حال صعود به سوی بلوغ آگاهی هستیم. در اثر تبدیل تمایل به امید، کم کم حال‌مان بهتر می‌شود. شاید برای اولین بار بتوانیم دورنمایی از زندگی تازه خود را ببینیم. با داشتن افق تازه‌ای در زندگی، تمایل خود را به مرحله عمل در می‌آوریم.