نباید از این که دچار بیماری الکلیسم شدهایم سرافکنده باشیم. این امر دلیلی برای شرمندگی ما نیست. این که چرا برخی دچار اعتیاد به الکل میشوند و برخی خیر، هنوز مشخص نشده است. این امر تقصیر ما نیست. ما هرگز قصد نداشتیم گرفتار این اعتیاد شویم و هرگز تلاشی برای دچار شدن به این بیماری نکردهایم.
ما برای لذت بردن، خود را دچار رنج اعتیاد به الکل نکردیم. ما آگاهانه خود را درگیر مسئلهای نکردیم که بعدها از آن سر افکنده شویم. ما این کار را بر خلاف غریزه و عقلانیت خود کردیم، چرا که بیمار بودیم و خود به بیمار بودنمان آگاهی نداشتیم.
ما دریافتهایم که تاسف و پشیمانی این که چه طور به این راه افتادهایم، چیزی عایدمان نمیکند و سودی ندارد. اولین قدم برای این که احساس بهتری داشته باشیم و بر این بیماری فائق آییم این است که فقط دیگر لب به الکل نزنیم.
(کتاب هشیار زیستن، ص۲۵)
◊ ◊ ◊
قدم چهارم
ترازنامه اخلاقی، آزمون خوبی است برای شناخت صدماتی که در طول زندگی بر ما وارد شده و نیز تلاشی صادقانه است که به این آسیبها از زاویهای درست نگاه کنیم¹.
نتیجی این کار آن است که خرده شیشهها را از وجودمان بیرون میکشد، خرده شیشههایی از جنس عواطف و احساسات که هنوز وجود دارند و بر ما زخم میزنند².
هیچ انسانی مثل انسان دیگری نیست. بر این اساس وقتی ترازنامهی خود را میگیریم باید به دقت مشخص نماییم که نقصهای شخصیتی منحصر به فرد ما چیست. با یافتن کفشهای اندازهی پای خود، آنها را میپوشیم و با اطمینان خاطر از مسیر درستی که یافتهایم در آن قدم بر میداریم³.
◊ ◊ ◊
تنها چیزی که باید از آن ترسید، «ترس» است. بلایی موهوم، بیدلیل و ناعادلانه که سد راه مسیر است.
هوش الهی از ما میخواهد تا در مسیر زندگی از ترسها و مشکلات خود فرار نکنیم، بلکه با آنها روبرو شویم و بدانیم آنها میخواهند چیزی به ما بیاموزند!
ترس بر در کوبید…. در را باز کردم کسی آنجا نبود!
پانوشت
۱- مجله گریپواین، ژوئن ۱۹۶۱
۲- نامه، ۱۹۵۷، کتاب از دیدگاه بیل
۳- کتاب دوازده و دوازده، ص ۶۹
◊ ◊ ◊
از کتاب A Day At A Time
از خودفریبی هیچ سودی به دست نمیآید؛ فرار از مسئولیت تنها ما را از مسیر رشد دور میکند. هرگاه این حقیقت را درک کنم، میفهمم که گامی به سوی پیشرفت برداشتهام. توماس مرتون —عالِم و عارف کاتولیک— در کتاب No Man Is an Island مینویسد:
«آنچه در بیرون هست را تنها وقتی میتوان شناخت که در درون، با خودمان صادق باشیم… حقیقت درون ما غالباً همان است که بیرون برای ما ساخته است.»
پس از خودم میپرسم: آیا واقعاً با خودم صادق هستم؟
امروز دعا میکنم که با کمک قدرت برترم حقیقت را همانگونه که هست، بپذیرم و با صداقت زندگی کنم. میخواهم عاقبتاندیش باشم، تا هر عملم با نتیجهاش هماهنگ باشد و تصمیمهایم بازتاب آگاهی و صداقت درونم باشد. ای خدای شفاگر، اکنون که در مسیر بهبودی قرار دارم، کمکم کن تا تعادلم را باز یابم.
پشیمانی، نه زندانی روح، بلکه دریچهای است به سوی خودشناسی و آزادی. امروز میتوانم انتخاب کنم: مسئولیت اعمالم را بپذیرم و با کمک قدرت درون، مسیر رشد و بهبود را ادامه دهم، و هر قدمم مرا به مسیر پیشرفت نزدیکتر کند.
ترجمه مجله اعتیاد: آزاده اتحاد
اعتیاد چیست؟ معتاد کیست و اعتیاد چگونه زندگی افراد را تحت تأثیر قرار میدهد؟