آیا من خیلی گرفتارم؟

گاهی خطرناک است که فرد در مسیر بهبودی، به‌خاطر مشغله‌های فراوان، در جلسات شرکت نکند یا علاقه‌اش به برنامه کم‌رنگ شود. اگر مشغولیت زیاد، برنامه را به حاشیه ببرد، ممکن است آرام‌آرام از مسیر منحرف شویم.

هرگز خود را فریب ندهیم که چون وقت‌مان پر است، همه‌چیز تحت کنترل است. خیلی از ما دچار «اعتیاد به کار» هستیم و شلوغی را بدون تأمل می‌پذیریم. گرچه این اعتیاد به کار مثل الکل نیست، اما مانند راهی برای فرار عمل می‌کند—یک پناهگاه موقتی از مواجهه با خود و برنامهٔ بهبودی.

خطر زمانی است که حتی کار هم دیگر کافی نیست و زندگی را بی‌معنا و تهی احساس می‌کنیم. در آن لحظه، آسیب‌پذیر می‌شویم و ممکن است بار دیگر به سوی الکل یا مواد مخدر گرایش پیدا کنیم. نباید به‌خاطر مشغولیت، از لحظات شگفت‌انگیز و سازنده برنامهٔ بهبودی غافل شویم. مشارکت در برنامه، حتی بدون لطمه زدن به حرفه یا شغل‌مان، می‌تواند همه جنبه‌های زندگی ما را بهبود بخشد.

امروز تلاشم این است که فعالیت‌هایم را متعادل کنم و مطمئن باشم وقت کافی برای برنامهٔ بهبودی‌ام دارم.

ساده بگیرید

گاهی لازم است که خود را در مسیر بهبودی به خدا بسپاریم و با اعتماد، گام برداریم.

بسیاری از ما، به‌جای اینکه بخشی از راه‌حل باشیم، با تقلا و درگیر شدن، خود تبدیل به بخشی از مشکل می‌شویم. حتی اگر درون از این موضوع آگاهیم، گاهی نمی‌توانیم رها کنیم و مشکلات را به دست خدا بسپاریم. در حقیقت، رها کردن یعنی باور داشتن به نتیجه‌ای خوب. وقتی ایمان داریم، می‌دانیم که نیرویی برتر ما را هدایت خواهد کرد. و این ایمان، نشانه‌ای از باور به خودِ ماست.

رها کردن به معنای پایان یافتن نیاز به «همیشه حق با من است» نیست، بلکه آن وقتی واقعی است که از درون آغاز می‌شود. رها کردن به ما اجازه می‌دهد که نگرش‌مان نسبت به شرایط را تغییر دهیم. اغلب همین تغییر ساده در نگرش، به تنهایی بازگردانی قدرتمند است. این، زیبایی ایمان است—توانایی دیدن یک موضوع از زوایای مختلف و عمیق‌تر.

دعای امروز:
«خدایا، به من توانایی بخش تا رها کنم. کمکم کن باور کنم که ایمان به تو، در نهایت به معنای ایمان به خود من نیز هست.»

فعالیت امروز:
زندگیم را از لحظه ورود به برنامهٔ دوازده‌قدم مرور خواهم کرد تا درک کنم چگونه با تکیه بر نیروی برتر خود، می‌توانم مسیر زندگی‌ام را بهبود دهم.


مراقبه امروز

نعمت بی‌کران خداوند، همچون نوری پنهان، آشوب و بی‌سامانیِ روابط انسانی را می‌شوید و التیام می‌بخشد. اکنون می‌توانی همه نگرانی‌ها، پیچیدگی‌ها و درهم‌ریختگی‌های درونی خویش را در دامان رحمت بی‌انتها بسپاری. او، با حکمتی فراتر از فهم تو، آغاز می‌کند به بازچیدن و پیوند زدن تکه‌های پراکنده‌ی وجودت؛ تا از دل بی‌نظمی، نظمی نو و آرامش‌بخش زاده شود.

به یاد داشته باش: دست شفاگر او، مانند طبیبی آگاه، تنها به قدر ضرورت لمس می‌کند و هرگز بیش از توان تو رنج نمی‌آورد. پس به این فرآیند اعتماد کن؛ چرا که خداوند آنچه را برای تو مناسب است، با نرم‌ترین و آرام‌ترین شیوه به انجام می‌رساند. تنها شرطِ این شفا، گشودگی و تسلیمِ دل توست—حتی اگر معنای این راه در لحظه برایت روشن نباشد.

نیایش

ای خدای مهربان و حکیم، به من عطا فرما روح تسلیم را؛

تا با آرامش و فروتنی، خود را در مسیر شفای تو بسپارم.

یاریم ده تا بپذیرم آنچه را که برای زیبایی و روشنایی زندگی‌ام لازم است،

و در آغوش رحمت جاودانت، آرام گیرم.

اعتیاد به کار واقعی است

رهایی از اعتیاد با تغییر روانی-معنوی

پادکست های مجله اعتیاد

ویدیوهای مجله اعتیاد

Progress in Recovery