هزاران سال است که همواره بی‌وقفه در پی تأمین پرستیژ و خیال‌بافی‌های بی‌فرجام خود بوده‌ایم. هر بار که حس پیروزی در ذهنمان به‌وجود آمد، به مشروب پناه بردیم تا رویاهای بزرگ‌تر و فریبنده‌تری بسازیم. زمانی که با محرومیت مواجه شدیم، باز هم نوشیدن را برگزیدیم تا جای خالی خواسته‌های تحقق‌نیافته را پُر کنیم؛ اما حقیقت این بود که هیچ‌وقت آنچه می‌خواستیم، کافی نبود.

(کتاب دوازده و دوازده، قدم هفتم، ص۷۴)


هر چه خودکاوی بیشتری انجام می‌دهیم، عمیق‌تر درمی‌یابیم که جریحه‌دار شدن غرور، علت واکنش‌های منفی ما در زندگی بوده است. غرور و خودخواهی، ریشه بنیادین تمامی مشکلات ماست. هنگامی که غرور آسیب می‌بیند، احساساتی چون خشم و کینه‌جویی سراغمان می‌آید، تا جایی که منطق و کلام آرام را از ما می‌گیرد. اگر خود را گرفتار چنین التهاباتی یافتیم، بدانیم که غرورمان زخمی شده است. در این زمان، باید با بردباری و متانت صبر کنیم تا به حالت طبیعی بازگردیم و سپس با واقع‌بینی، منشأ مشکل را شناسایی و بررسی نماییم.

آیا هنگام تهدید یا صدمه دیدن غرور، دعا می‌کنیم که با فروتنی و تواضع دوباره به آرامش برسیم؟ آیا دریافته‌ایم که وقتی غرور زخمی می‌شود، بخش‌های دیگر وجودمان همچنان سالم باقی مانده‌اند؟ آیا متوجه هستیم که غرور آزرده، ما را به سمت مقاومت غیرمنطقی و انزوا سوق می‌دهد؟ آیا می‌توانیم غرور خود را در جایگاهی نگه داریم که نه آسیب ببیند و نه ادعای تملک همه موفقیت‌ها را داشته باشد؟

فروتنی، تنها حالتی است که می‌تواند غرور را رام و آرام کند.

(A Day at aTime کتاب)

◊         ◊         ◊

نقل قول از کتاب Pocket Sponsor

دعا موضوعی را که برایش دعا می‌کنی، تغییر نمی‌دهد. دعا خود تو را دگرگون می‌کند. بکوش با دعا خودت را متحول سازی، نه با سخت‌گیری و تنبیه. تغییر از همین نقطه آغاز می‌شود.

هیچ دعایی بی‌پاسخ نمی‌ماند

گاهی دعاهای‌مان گویی بی‌صدا می‌مانند، یا پاسخ‌شان در پس پرده‌ای از روزمرگی و تصادف پنهان می‌شود. چه آسان است که در برابر ثمرات دعا، آن‌ها را ناشی از اتفاقات عادی بدانیم و باور کنیم که بدون نیایش هم می‌آمدند!

اما کسانی که به نیایش باور دارند، دریافته‌اند که دعا راهی‌ست برای رسیدن به آن نیروی والا. دعا صورت‌های گوناگونی دارد؛ حتی یک فکر خالصانه در دل، نوعی دعاست—نجوایی در سکوت.