هیچکس نمیتواند آزادی، برابری یا عدالت را به ما اهدا کند. اگر انسان باشیم، باید خودمان برای آن برخیزیم.
— ملکوم ایکس
گاهی از همسر، والدین یا اطرافیانمان گلایه میکنیم:
“اگر او رفتار بهتری داشت، من خوشبختتر بودم.”
“اگر اینقدر از من ایراد نمیگرفت، موفقتر میشدم.”
اینگونه جملات، ما را در نقش «قربانی» نگه میدارند — نقشی که برای بسیاری از ما آشنا و حتی راحت است. بعضی از ما در موقعیت درماندگی احساس امنیت میکنیم. برخی دیگر، با اتکا به مراقبت دیگران به خود احساس ارزش میدهیم. گاهی هم در دریای ترحم به حال خود غرق میشویم.
اما این الگوهای ذهنی، بهبودی ما را به تأخیر میاندازند و رابطههایمان را فرسوده میکنند.
هنگامی که تصمیم میگیریم دیگر نمیخواهیم در این چرخه بمانیم، لحظهای فرا میرسد که اعلام استقلال میکنیم.
نجات واقعی از درون آغاز میشود — نه از لطف دیگران، نه بهعنوان هدیهای بیرونی.
رهایی یعنی بگوییم:
«از امروز، مسئول زندگی خود هستم.»
وقتی این مسئولیت را میپذیریم، گامی قدرتمند بهسوی آزادی درونی برداشتهایم.
✅ امروز منتظر نخواهم ماند تا دیگران مرا نجات دهند.
خودم برای آزادیام تلاش خواهم کرد.
الهام گرفته از کتاب مدیتیشن روزانه برای مردان Touchstones از سری کتابهای Hazelden Foundation / ترجمه الیزا. ت
↔ ↔ ↔
نقل قول از کتاب Hour To Hour
حتی در گیجی و آشفتگی آغاز هوشیاری، جایی برای بیداری معنوی وجود دارد.
فروید گفته است:
«اگر به یک کریستال در نقطهای که شکسته است خیره شوید، میتوانید ساختار درونیاش را ببینید.»
درست همانجایی که ما شکستهایم، جاییست که جوهر وجودمان را آشکار میکنیم.
من نیز از ترکهای درونم استفاده میکنم تا نشان دهم از چه ساخته شدهام:
از استحکام، شهامت و اراده.
نیایش
دعا، پلی است میان من و شفای درون.
علم نیز این را تأیید کرده که نیایش، بر سلامت جسم و روان تأثیر مثبت دارد.
هر زمان که بتوانم، در طول روز، برای خود دعا میکنم.
دعای دیگران را با قلبی باز میپذیرم و باور دارم که این انرژی نیکو، از طریق دستانی ناپیدا به من میرسد.
همانطور که امواج رادیویی بیصدا از فضا عبور میکنند و تبدیل به نغمه میشوند،
دعاها نیز، بیکلام، در من طنین میاندازند.
از بدنم میخواهم صدای این دعاها را بشنود،
و هر سلولم را به مهمانی شفابخش آنها دعوت کند.
(دکتر تیان دیتون)
مطالب مرتبط در مجله اعتیاد etiad.org