«… هیچ‌چیز به اندازه کار فشرده با الکلی‌های دیگر شما را از الکل دور نگه نمی‌دارد… هم شما و هم شخص تازه‌وارد باید هر روز همراه هم مسیر پیشرفت معنوی را طی کنید. به ندای قدرتی برتر گوش بدهید و به‌زودی در جهانی تازه و شگفت‌انگیز زندگی خواهید کرد، صرف‌نظر از هر شرایطی که امروز دارید.

(کتاب الکلی های گمنام، فصل کار کردن با دیگران)

با درستکاری و با نیت‌های درست، از امروز خودخواهی و خودمحوری‌ام را مهار می‌کنم. اکنون می‌دانم تکیه بر قدرتی برتر، راه را برای آرامش روح، شادی و هشیاری هموار می‌سازد. هر روز دعا می‌کنم از رفتارهای گذشته دست بردارم تا بتوانم برای دیگران مفید و در خدمت باشم.

از کتاب Keep It Simple

«تنها چیزی که باید ما را بترساند، خودِ ترس است.» فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور سابق امریکا

به عنوان معتاد، ما ترس‌های زیادی داشتیم. بعضی‌هامان از شکست می‌ترسیدیم. بنابراین زیاد تلاش نمی‌کردیم. یا اینکه همیشه بیش از اندازه تلاش می‌کردیم. بنابراین به الکل و سایر مواد مخدر پناه می‌بردیم که ترس‌هایمان را فراموش کنیم، اما نتوانستیم. ترس‌ها نه تنها ماندند، بلکه بدتر شدند.

حالا می‌دانیم که هیچ دلیلی برای ترسیدن وجود ندارد. تا وقتی زندگی‌ ما تحت نظارت نیروی برتر ماست، در امانیم. ایمان علاج ترس ماست. اما هنوز ترس سینه‌خیز به جان‌مان راه پیدا می‌کند؛ که اشکالی ندارد. طبیعی است. در زندگی هوشیار ما اتفاقات جدید، زیاد می‌افتد. از آینده هم خبر نداریم. سخت است هر لحظه به خاطر داشته باشیم که به نیروی برترمان اعتماد کنیم. سخت است همیشه به آنچه قدرت برتر می‌گوید، عمل کنیم. سخت است همیشه ایمان داشتن. باید تمرین کنیم که ترس‌مان را به قدرت برتر تسلیم کنیم.

نیایش امروز: نیروی برتر، وقتی ترس به سراغم می‌آید، کنارم باش. کمکم کن به خاطر بسپارم که ایمان به تو را حفظ کنم، حتی زمانی که ترس مرا از این کار بازمی‌دارد.

فعالیت امروز: امروز، حواسم به ترسم است و هر بار که می‌ترسم، دعا می‌کنم.

نقل قول از کتاب Pocket Sponsor

خالص و ساده بگوییم: ترس یعنی بی‌ایمانی. چه ترس‌های ما از جنس تلاشی بیهوده برای سالم به نظر آمدن باشد و چه از جنس رها کردن همه‌چیز و فرار، تنها یک راه برای کاستن از این ترس‌ها وجود دارد: ایمان؛ ایمانی که در این خانه، جایی برای ترس باقی نمی‌گذارد.

ترس دیگر مالک من نیست.

ترجمه مجله اعتیاد: آزاده اتحاد

کنار آمدن با ترس در بهبودی

پایان تنهایی