گاهی بعضی از ما ذاتاً پرتحرک و پرانرژی هستیم و در موقعیتهای هیجانانگیز شکوفا میشویم. گاهی هم نگرانیم که زندگی آرام و بیتنش، کسلکننده و بدون هیجان باشد. اما وقتی شروع به رها کردن وابستگیهایمان میکنیم، یاد میگیریم که چطور از چیزهای ساده و معمولی لذت ببریم—بدون اینکه احساس کنیم باید همه چیز را کنترل کنیم.
در این مسیر، کشف میکنیم که میتوانیم همانطور که هستیم، زندگیمان را دوست داشته باشیم. و در مییابیم که ساختن یک زندگی خوب، آنقدرها هم سخت نیست—بهخصوص در مقایسه با زمانی که برای مدیریت خرابکاریها و آشفتگیهای گذشته صرف میکردیم.
سالها از زندگیمان را صرف ایجاد درد و بحران و بعد حلوفصل آنها کردهایم. گرفتار چرخهای از هرجومرج خودساخته بودهایم. و شاید راهنمای بهبودیمان از ما پرسیده باشد: «از چی فرار میکنی؟»
وقتی این چرخه را متوقف میکنیم، متوجه میشویم چقدر انرژی صرف آن کردهایم—و چه باری را بیدلیل به دوش کشیدهایم.
در اینجا است که آرامش را تجربه میکنیم؛ درخشش بدون سوختن را. وقتی بالاخره بتوانیم بنشینیم، نفسی بکشیم و لحظهای آرام بگیریم، زندگی برایمان سادهتر و روشنتر میشود.
و تازه در این آرامش، فرصت پیدا میکنیم تا نگاهی دوباره به زندگیمان بیندازیم؛ ببینیم چه چیزهایی را دوست داریم و چه چیزهایی را وقت آن است که تغییر دهیم.
( کتاب پاک زیستن، ص ۲۰۹، ۲۱۰)
↔ ↔ ↔
کمال طلبی
بهبودی از وابستگی ناسالم یک مسیر شخصی و انسانی است؛ مسیری که اشتباه کردن، روبهرو شدن با چالشها و برخورد با مسائل مختلف بخشی طبیعی از آن است.
اما کمالطلبی این روند را کند میکند. به ما احساس گناه، ناکامی و فشار میدهد. وقتی از دیگران هم انتظار بینقص بودن داشته باشیم، همانقدر آسیبزا است—احساس شرم را در دلشان میکاریم و رشدشان را محدود میکنیم.
واقعیت این است که ما انسانیم و آسیبپذیر. و این نه ضعف، که بخشی زیبا از وجود ماست. وقتی این را بپذیریم، آرامش بیشتری تجربه میکنیم.
انتظار کمال از دیگران، خود نوعی وابستگی ناسالم است. توقع بینقص بودن از خودمان نیز اغلب ما را به احساس حقارت و نارضایتی دائم میکشاند.
ما میتوانیم این انتظارات را رها کنیم.
البته رها کردن کمالگرایی بهمعنای پذیرش بیچونوچرای رفتار دیگران نیست. اما بیشترِ ما میتوانیم از سختگیریهای افراطی دست برداریم. وقتی انتظار کمال را از دیگران کنار بگذاریم، میبینیم که آنها بسیار بهتر از تصور ما ظاهر میشوند. و وقتی دست از بینقص بودن خود برمیداریم، زیباییهای درونیمان را بیشتر احساس میکنیم.
امروز تمرین میکنم که با صبر، پذیرش و مهربانی، خودم و دیگران را همانطور که هستیم بپذیرم. میکوشم میان سختگیری و سهلگیری، تعادلی سالم و انسانی ایجاد کنم.
(کتاب رهایی)
مقالات مرتبط در مجله اعتیاد etiad.org