مشکل اساسی ما این است که شرایط کنونی خود را همانگونه که هست بپذیریم و خود و دیگران را بدون قضاوت، آنطور که هستند، قبول کنیم. باید به فروتنی واقعبینانهای دست یابیم، چراکه بدون آن، هیچ پیشرفت حقیقی حتی آغاز نخواهد شد. بارها و بارها ممکن است ناچار شویم به همان نقطه دشوار شروع بازگردیم. این فرایندی است که پذیرش را در ما تقویت میکند—تمرینی ارزشمند که میتوانیم هر روز در زندگی خود به کار بگیریم.
(از دیدگاه بیل، صفحه ۵۱)
پذیرش واقعیتهای زندگی
هرگاه پذیرش آدمها، مکانها یا اتفاقات برایم دشوار میشود، به این باور پناه میبرم و از ترسهای پنهانی ناشی از دیگران یا شرایطی که زندگی پیش رویم قرار میدهد، رها میشوم. پذیرفتن زندگی همانطور که هست، به من اجازه میدهد انسان باشم، نه بینقص؛ و همین باعث میشود دوباره آرامش ذهنیام را بازیابم.
از کتاب Twenty-Four Hours A Day
اندیشه امروز
هرچه بیشتر در انجمن اِیاِی بمانیم، این شیوهی زندگی برایمان طبیعیتر میشود. وابستگی به الکل، خود یک زندگی غیرطبیعی است، در حالی که زندگی هوشیارانه، طبیعیترین شکل زیستن برای ماست. در سالهای اولیهی مصرف، زندگی ما چندان متفاوت از دیگران به نظر نمیرسید، اما هرچه بیشتر در مسیر اعتیاد فرو رفتیم، زندگیمان از حالت عادی فاصله گرفت. آیا اکنون درک کردهام که زندگی گذشتهام چقدر از یک زندگی طبیعی دور بوده است؟
نیایش امروز
خداوندا، یاریام کن تا قدر نعمتهایی را که دریافت کردهام، حتی آنهایی که شایستگیشان را نداشتم، بدانم. از تو میخواهم این نگاه، مرا به انسانی فروتن و قدرشناس تبدیل کند.
از کتاب A Day At A Time
بازتاب امروز
وقتی گوشهای آرام مینشینم و زندگی امروزم را با دیروزم مقایسه میکنم، تفاوت فراتر از تصور است. اما زندگی همیشه گل و بلبل نیست؛ بعضی روزها از روزهای دیگر بهتر است. من معمولاً روزهای سخت را از نظر منطقی راحتتر میپذیرم تا از نظر احساسی. هیچ پاسخ صریح و سادهای وجود ندارد، اما تلاش مدوام برای تمرین تمامی قدمهای برنامه دوازدهقدمی بدون شک میتواند بخشی از راهحل مشکلات و کلیدی برای زندگی بهتر باشد. من باید بدانم که نیروی برترم فقط آنچه نیاز دارم به من خواهد داد؛ اگر بیشتر شود، ممکن است توان هضم آن را نداشته باشم.
ترجمه مجله اعتیاد: آزاده اتحاد