ما واقعاً باید فروتنی را در عمل نشان دهیم تا نعمتها و برکاتی که به ما عطا شده، ما را از مسیر خارج نکند. همواره باید شکرگزار آفریدگاری باشیم که بر ما سایه افکنده است.
(کتاب ۱۲ قدم و ۱۲ سنت، صفحه ۱۹۶)
تجربه به من آموخته که شخصیت الکلیام تمایل به خودبزرگبینی دارد. گاهی اهداف خوبی در ذهن دارم، اما در مسیر دستیابی به آنها بهراحتی از مسیر منحرف میشوم، زیرا خودِ برتر درونم کنترل را در دست میگیرد و هدف اصلیام را فراموش میکنم. حتی ممکن است کار خداوند در زندگیام را به نام خود تمام کنم. این احساس اغراقشده از اهمیت خود، هم برای هوشیاری من خطرناک است و هم میتواند به ایای آسیب برساند. سنت دوازدهم به ما یادآوری میکند که متواضع بمانیم. حالا میدانم که به عنوان یک انسان و عضوی از انجمن، نباید دستاوردهایم را به رخ دیگران بکشم و ایمان دارم که «خداوند آنچه را که از توان ما خارج است، برایمان انجام میدهد.»
اندیشه امروز
پزشکان، ایای را بهعنوان گروهدرمانی میبینند، اما این تنها نگاهی سطحی به عمق صمیمیت موجود در این انجمن است. درست است که ایای بهنوعی راهکاری برای دستیابی و حفظ هوشیاری است، اما صرفاً این نیست. گروهدرمانی بیشتر بر کمکی که فرد از این بستر میگیرد تمرکز دارد. درحالیکه برنامه بهبودی ایای از حضور و دوستی دیگر الکلیها برای هوشیار ماندن بهره میبرد. اما این تنها شروع است. حضور واقعی در ایای، فراتر از این دوستی و حمایت است. آیا من به عمق صمیمیت و دوستی صادقانهای که در ایای وجود دارد، پی بردهام؟
مراقبه امروز
بسیاری از ما مجبور به عبور از تاریکیهایی در زندگی خود شدهایم. زمانی که شکستها، نگرانیها، و افسوسها شب ما را پر کردهاند و تراژدی زندگی را به عمق حس کردهایم. اما وقتی هر روز خود را به نیروی برتر تسلیم میکنیم، صلح و شادیای میآید که زندگیمان را تازه میکند. از آن پس، میتوانیم هر روز را هدیهای مسرّتبخش از سوی خداوند ببینیم و آن را برای خدمت به او و دیگران به کار بگیریم. تاریکی شب گذشته، به روشنی امروز تبدیل میشود.
نیایش امروز
دعا میکنم که امروز را هدیهای از جانب خداوند ببینم. دعا میکنم که بابت این روز شکرگزار باشم و در لحظه، خوشحال زندگی کنم.