من همیشه به یک قدرت برتر از خودم اعتقاد داشتهام و به دفعات در این مورد اندیشیدهام، من منکر خدا نبودهام، عدهی کمی از مردم واقعا مُنکر خدا هستند زیرا در معنا، منکر وجود خدا بودن باور کورکورانهای از این فرضیهی غریب است که جهان هستی شروعش از صفر بوده و بدون هدف به طرف هیچ میشتابد. قهرمانان رویاهایم متفکرین، شیمیدانها، ستارهشناسان، و حتی پیروان مکتب تکامل، همگی عقدیده دارند که قوانین و قدرتهای بزرگی در کار است و من هم با وجود نشانههای مخالف شک نداشتم که یک ارادهی نیرومند و متوازن زیربنای همه چیز است. چگونه میتوانست این همه قوانین دقیق و تغییر ناپذیر، بدون یک آفریدگار دانا وجود داشته باشد؟ من حداقل میبایست به یک روح مطلق حاکم بر جهان هستی که نه حد و نه زمان میشناسد معتقد بوده باشم، اما این بالاترین مرحلهای بود که تا به آن روز رفته بودم.
(کتاب الکلیهای گمنام، ص ۱۰)
نقل قول از کتاب ساعت به ساعت
همه حق اشتباه کردن را دارند و این شامل هر آنچه در لحظه اتفاق میافتد، میشود، چه خطای خود باشد چه دیگری. اما ما یا آنها حق اشتباه کردن داریم. و این نباید باعث خشم یا احساس گناه در ما شود، فقط باید ما را به ادراک برساند.
حالا من میدانم که حق دارم اشتباه کنم. لطفاً کمکم کن آن را درک کنم.
تحول معنوی
امروز این را میدانم که برای تغییر زندگیام اول باید خودم را تغییر دهم. و فقط تحول معنوی است که به من اجازه میدهد زندگی حالایم را مثل یک انسان زنده، روشن و کامل تجربه کنم. وقتی میگویم خواهان صلح جهانی هستم، اول باید این را درک کنم که بدون صلح درونی فردی، صلح جهانی ممکن نخواهد بود. من باید در درون خودم انسانی حقیقتاً معنوی باشم که بتوانم به انسان خدمت کنم؛ به تمام فرقهها و باورها احترام بگذارم، اما به خودم به عنوان منشاء حقیقت برتر متکی باشم و این را هم بدانم که همه به آن دانش دسترسی دارند.
امروز من نه در بیرون که درون خودم به دنبال حقیقت میگردم. منتظر نمیمانم تا صلح مثل یک جایزه برای رفتار خوب به من اعطا شود، درون خودم را میسازم تا به صلح برسم.
امروز من موهبت صلح را میدهم و میگیرم.
دکتر تیان دیتون
اندیشه امروز – ۲۸ اکتبر
شناختن خودِ واقعی سفری آسان نیست؛ اما بدون آن، رسیدن به بهبودی عمیق و معنوی ممکن نخواهد شد. ما خود را نه در تنهایی، بلکه از راه گوشدادن به دیگران، مشاهده واکنشهایمان در رابطهها، و نگاه صادقانه به نیتها و رفتارهایمان میشناسیم. هر بار که خیال میکنیم خودمان را یافتهایم، تجربهای تازه سر میرسد تا ما را دوباره به فروتنی و رشد دعوت کند.
برنامه به ما آموخته که آغاز رهایی، همان لحظهای است که بهجای انکار یا قضاوت، با مهربانی خودمان را بپذیریم و به نیرویی برتر اجازه دهیم مسیر را آشکار کند. این راه همواره هموار نیست؛ اما زمان کافی برای رشد درونی وجود دارد، اگر نرم، صادق و بیدار بمانیم.
امروز تمرین میکنم آرام گوش بدهم؛ هم به دیگران و هم به گفتوگوی درون خودم.
در مجله اعتیاد etiad.org بیشتر بخوانید
تحول اساسی برای نجات از الکلیسم
کارل یونگ به الکلیهای گمنام کمک کرد؟