هر فرد الکلی باید به این آگاهی و بصیرت برسد که او میتواند ترک کند و بهبود یابد و خوب شدنش به هیچ کس بستگی ندارد؛ تنها شرط آن اعتماد به خدا و خانه تکانی است.
(کتاب الکلیهای گمنام، صفحه ۹۸)
کنار آمدن با انتظارات، یکی از موضوعات مرسوم در جلسات ایای است. اینکه از خودم انتظار رشد و پیشرفت داشته باشم، از زندگی چیزهای خوب بخواهم یا از دیگران رفتار محترمانه، غلط نیست. مشکل زمانی است که انتظار تبدیل به توقع میشود. من در مقابل توقعم از آنچه دوست دارم باشم، احساس پستی میکنم و اوضاع آنگونه که دوست دارم، پیش نمیرود، چرا که آدمها گاهی ناامیدم میکنند. تنها پرسش این است: «حالا با این وضعیت چه باید بکنم؟» غرق در خشم و ترحم نسبت به خودم شوم؛ تلافی کنم و وضعیتی بد را بدتر کنم؛ یا به قدرت خدا اعتماد کنم تا رحمتش را آن زمان که در آشفتگیها گرفتار میشوم، شامل حالم کند؟ آیا از او میپرسم که از این اتفاق چه درسی باید بگیرم؟ آیا کار درست را آنگونه که بلدم، فارغ از شرایط موجود، انجام میدهم؟ آیا حوصله به خرج میدهم تا ایمان و موهبتهایم را با دیگران تقسیم کنم؟
اندیشه امروز
بعد از آن اولین گیلاس مشروب، ذهن ما تکبعدی میشد. درست مثل یک قطار، شروع به حرکت میکرد و روی یک خط میرفت و میرفت تا به انتهای مسیر میرسید، به مستی. ما الکلیها وقتی آن اولین گیلاس را مینوشیدیم، نتیجه را میدانستیم. با این حال نمیتوانستیم خودمان را از الکل دور نگه داریم. قدرت ارادهمان از دست رفته بود. در مقابل قدرت الکل، بیچاره و درمانده بودیم. گیلاس دوم یا دهم نیست که فاجعه به بار میآورد. همان گیلاس اول است. آیا دوباره آن گیلاس اول را مینوشم؟
مراقبه امروز
من باید هر روز زمانی را به خلوت با خدا اختصاص بدهم. کمکم به لحاظ ذهنی و معنوی دگرگون میشوم. مسئله دعا کردن نیست، فقط بودن در محضر خداست. آدمی قدرت مقاومکننده و شفابخش این حضور را نمیفهمد، چرا که چنین دانشی فراتر از درک اوست، اما میتواند آن را تجربه کند. دنیای فقیر و بیمار شفا خواهد یافت اگر هر روز تکتک آدمهایش در محضر خدا بایستند تا به راه راست هدایت شوند. بیشترین رشد معنوی من در همین زمان خلوت با خدا اتفاق خواهد افتاد.
نیایش امروز: دعا میکنم با ایمان، زمانی را به خلوت با خدا اختصاص دهم. دعا میکنم هر روز به لحاظ معنوی رشد کنم.
(از کتاب Twenty-Four Hours A Day)
ترجمه مجله اعتیاد: آزاده اتحاد