علیرغم مطالبی که گفته شد، بسیاری از الکلیهای واقعی، خود باور ندارند که جزء این دسته میباشند. آنها سعی میکنند با توسل به انواع آزمایشها و خودفریبیها، ثابت کنند که از این قانون مستثنی بوده و لذا الکلی نیستند. ما در مقابل هر مشروب خوار کنترل باختهای که بتواند مانند یک «جنتلمن» مشروب خواری کند، به احترام سر تعظیم فرود میآوریم. خدا میداند که ما هم چقدر وقت و کوشش خود را به کار بردهایم تا بتوانیم مانند مردم عادی مشروب خواری کنیم! (کتاب الکلیهای گمنام، ص۳۱)
تمایل افراد مبتلا به اعتیاد به الکل یا مواد برای سرزنش دیگران، نوعی سازوکار دفاعی است که به آنها کمک میکند تا از پذیرش واقعیت اعتیاد خود دوری کنند. این سرزنشها، بهویژه هنگامی که فرد با پیامدهای منفی مصرف الکل مواجه میشود، به او اجازه میدهند از احساس گناه و مسئولیتپذیری اجتناب کرده و مشکل را به عوامل بیرونی نسبت دهد. درک این رفتارها و دلایل سرزنش دیگران از سوی افراد الکلی میتواند برای خانوادهها و دوستان، راهی مؤثر برای حمایت و کمک به بهبود فرد و کاهش وابستگی به الکل فراهم آورد.
توجیه برای ادامه مصرف
افراد مبتلا به اعتیاد، برای کاهش احساس گناه و فشار روانی، اغلب دیگران را مسئول مشکلات خود میدانند. این رفتار به دلیل مکانیزمهای دفاعی مانند انکار، عدم پذیرش مسئولیت و توجیه رفتارهای خود صورت میگیرد. گاهی نیز عوامل اجتماعی و خانوادگی این الگوهای فکری را تقویت میکنند. این سرزنشها به فرد اجازه میدهد تا مصرف مواد را ادامه دهد و از مواجهه با واقعیت اجتناب کند؛ در حالی که درمان نیازمند پذیرش مسئولیت و تغییر نگرش است.
نقل قول از کتاب ساعت به ساعت
دلباختگی نسبت به زندگی گذشته یک حس اشتباهی از امنیتِ بر پایه فکر باطل به وجود میآورد. «این آدمها من را دوست دارند؛ میدانم توقعشان از من چیست؛ اینها حقهباز نیستند.» در نهایت ما متوجه میشویم که عمر آن نقاط امن قدیمی، تنها به اندازهی عمر سودمندی ما برای آنها بوده است.
خدایا حالا که به تو رسیدم، مگذار فکر باطل روزهای خوش گذشته مرا شیفته و شیدای خود کند!
سرزنش دیگران
امروز من میدانم که تقصیر را به گردن دیگری انداختن نه درد را کم میکند نه زندگیام را بهتر خواهد کرد. اگر من با حمله و سرزنش دیگران بخواهم با آنها ارتباط برقرار کنم، چطور میتوانم ازشان انتظار داشته باشم به حرفهای من گوش دهند؟ اگر میخواهم شنیده شوم، باید خطر کنم و خودم را در معرض دید بگذارم، نه آنطور که دوست دارم مرا ببینند، همانطور که واقعاً هستم. توقع بسیار زیادی است که به کسی هزار جور حرف درشت بزنی و همچنان اصرار داشته باشی تو را بشنود. اگر واقعاً میخواهم کسی مرا درک کند، باید خطر آسیبپذیر بودن را به جان بخرم و بگذارم احساساتم بروز پیدا کنند. احساس آسیبپذیری سخت است، اما با تمرین آسان میشود. آدم اگر به نفس دیگری حمله نکند با خود واقعیاش بیشتر مواجهه میشود.
(دکتر تیان دیتون)
Sarcasm به معنای «کنایه» از کلمهای یونانی به معنای «تن را دریدن» میآید! ما میدانیم تنها اسلحهای که با کار کردن تیزتر میشود، زبان است. من از شوخ طبعی برای سرگرم کردن دیگران استفاده میکنم، نه از هتاکی و ناسزا گفتن.
در مجله اعتیاد etiad.org بیشتر بخوانید