هر بار که تسلیم می‌شویم، جهان برایمان گسترده‌تر می‌شود و ایمان ما به برنامه بهبودی و خودمان عمیق‌تر می‌گردد.

دکتر هری تایبوت، نخستین روان‌شناسی که کار انجمن الکلی‌های گمنام را به رسمیت شناخت، در طبابت خود از بسیاری از مفاهیم این برنامه بهره برد. سال‌ها پژوهش و بررسی تجربه تغییر و دگرگونی، او را به چند نتیجه اساسی رساند:

نخست آنکه تسلیم شدن، اولین گام برای گذر از نگاه منفی به مثبت است. به بیان دیگر، مثبت‌اندیشی حالتی از تسلیم است که نگرش را دگرگون می‌کند. دوم، این تغییر نگرش پس از عمل تسلیم شکل می‌گیرد، و سوم، اگر این حالت پایدار بماند، بُعد عاطفی تمام افکار و احساسات ما را دگرگون کرده و زمینه‌ساز اصلاح و سازگاری سالم می‌شود.

اکنون از خودم می‌پرسم: آیا امروز در حالت تسلیم دائمی زندگی می‌کنم؟

(از کتاب A Day At A Time)

چه خوب و خوشایند است که برادران در وحدت با یکدیگر زندگی کنند.

(مناجات 133 از مزامیر کتاب مقدس)

مردان اغلب احساس تنهایی می‌کنند و به دلیل نداشتن روابط عمیق و پایدار با دیگران، در برابر اعتیاد و هم‌وابستگی آسیب‌پذیرترند. آیا در زندگی‌مان مردانی هستند که ما را عمیقاً بشناسند، بدانند چه می‌گذرد، احساسات و تردیدهای ما را درک کنند؟ اگر چنین دوستانی داریم، باید این روابط ارزشمند را حفظ و تقویت کنیم. اگر نداریم، باید به دنبال افرادی باشیم که بتوانند به دوستان حقیقی‌مان تبدیل شوند. ایجاد یک رابطه دوستی با گام‌های کوچک آغاز می‌شود.

لذت هم‌صحبتی و مشارکت با مردان دیگر، شوخی درباره ضعف‌های مشترک و یافتن علایق مشابه، نیازی به توضیح ندارد؛ این ارتباطات به سادگی و به‌طور طبیعی شکل می‌گیرند. دوستی زمانی اتفاق می‌افتد که کسی دست یاری به سوی دیگری دراز کند. اگر به یاد داشته باشیم که دوستی ما هدیه‌ای برای دیگران است، برقراری این ارتباط برایمان آسان‌تر خواهد شد. برای رشد و تکامل، به دوستی با مردان و زنان نیاز داریم.

امروز سپاسگزار همه دوستی‌های ارزشمند زندگی‌ام هستم. این روابط به من کمک می‌کنند تا انسانی بهتر شوم. آیا می‌توانم امروز گامی برای تقویت یک دوستی جدید بردارم؟

(از کتاب Touchstones – Daily Meditation For Men)

♥          ♥         ♥

در برنامه‌های ۱۲ قدمی، تسلیم نه به معنای شکست، بلکه به معنای رهایی از کنترل ویرانگر اعتیاد است. وقتی تسلیم می‌شویم، پذیرفته‌ایم که نیرویی برتر از ما وجود دارد که می‌تواند ما را به راهی تازه هدایت کند. این نقطه‌ی عطفی است که در آن، به جای مبارزه‌ی بی‌ثمر با اعتیاد، راه بهبودی را آغاز می‌کنیم. تسلیم، دروازه‌ی امید و رشد است—لحظه‌ای که دست از انکار برمی‌داریم و اجازه می‌دهیم تغییر واقعی در زندگی‌مان رخ دهد.

تسلیم در برنامه معتادان گمنام

نقش پذیرش در فرایند بهبودی 

داستان‌های واقعی ترک اعتیاد