پذیرش راه حل تمام مشکلات امروز من است. وقتی که آشفته و مضطرب هستم، به خاطر آن است که کسی، چیزی، جایی، مکانی یا مسئلهای در زندگی من، برایم قابل قبول نیست. و من آرامش نخواهم یافت مگر آنکه بپذیرم که آن کس، آن چیز، آن مکان و یا آن شرایط در این لحظه، دقیقاً همانطور است که باید باشد. هیچ چیز در آفرینشِ خداوند، مطلقاً هیچ چیز، اشتباهی و سهواً رخ نمیدهد.
تا اعتیاد به الکل خود را نپذیرفتم، نتوانستم هشیار شوم. من نمیتوانم شاد باشم مگر آنکه زندگی را به طور کامل بر اساس قواعد و شرائطِ آن بپذیرم.
بایستی بهجایِ تمرکزِ زیاد روی آنچه که لازم است در جهان تغییر کند، بیشتر روی آنچه که لازم است در من و نگرشِ من تغییر کند تمرکز کنم.
(کتاب الکلیهای گمنام، صفحه ۴۴۹، داستانهای شخصی)
لغزش بهخاطر هیچ و پوچ
در برخی شرایط ما به بهانهی اعصاب خراب، خشم، اضطراب، افسردگی یا حسادت و سایر حالات اینچنینی عمداً مست میکردیم و تصور داشتیم که دلایل بِجا و درستی داریم، اما باید بپذیریم که حتی در آن شرایط هم، هیچگونه دلیل موجهی برای مشروب خوردن وجود نداشت.
(کتاب الکلیهای گمنام، ص۳۷، ویرایش چهارم)
↔ ↔
اشیاء، آدمها و نفوسشان، رویدادها، موقعیتها، اندیشهها، احساسات، هوسها، جاه طلبیها، ترسها، و ماجراهای تکان دهنده….همه به سوی ما میآیند، لحظهای در زندگی ما پدیدار میشوند و وانمود میکنند که چقدر مهماند. اما پیش از آنکه بفهمی، همهشان رفتهاند و به همان هیچ و پوچی تبدیل شدهاند که از آن آمده بودند.
(اکهارت تول)
↔ ↔
نقل قول از کتاب Hour To Hour
گاهی در مسیر بهبودی، کسانی با نیت خیر میخواهند ما را هدایت کنند، اما شور و شتابشان آزاردهنده میشود. آنان به جای همدلی، موعظه میکنند و ما را به راه خود میخوانند. امروز تمرین میکنم از این رفتار چشمپوشی کنم، چون ممکن است روزی خودم نیز چنین شوم.
پروردگارا، یاریم کن تا صبور باشم و از نیت نیک دیگران درس بگیرم، نه رنج.
بخشش
امروز خودم و دیگران را از اسارتِ کمالگرایی رها میکنم. میپذیرم که ناکاملی بخشی از انسان بودن است. هر بار که از خودم یا دیگران ناامید میشوم، به یاد میآورم که رشد در همین افتادن و برخاستنهاست.
کمال، سایهای خیالی است که سالها خود را با آن سنجیدهام؛ امروز تصمیم دارم به جای آن، زیبایی را در ناتمامی ببینم.
یکی از معجزات بهبودی، آشتی با خودِ واقعی است؛ با تمام زخمها، ضعفها و روشناییها. احترام به خویشتن از همین پذیرش آغاز میشود. وقتی نقابها را کنار میزنیم و آسیبپذیری را میپذیریم، تازه راه آزادی و اعتماد به خویشتن گشوده میشود.
من ناکاملی را میبخشم.
(دکتر تیان دیتون)
↔ ↔
یکی از نشانههای شگفتانگیز بهبودی، توانایی پذیرفتن خود با تمام جنبههای مثبت و منفی است. احترام به نفس با این پذیرش آغاز میشود. با وجود ترس از آسیبپذیری، باید میل رهایی از چهرههای ساختگی را در خود پرورش دهیم؛ از نقابها فاصله بگیریم و آزادیِ اعتماد به خویشتن را تجربه کنیم.
(کتاب پاك زيستن، انجمن NA)
در مجله اعتیاد etiad.org بیشتر بخوانید