در ماه مه ۱۹۳۵، بیل ویلسون، کارگزار بورس اهل نیویورک، در لابی هتل میفلاور در شهر آکرون اوهایو با یکی از دشوارترین لحظات هوشیاری خود روبهرو شد. معاملهای که به امید بازسازی موقعیت شغلیاش وارد آن شده بود شکست خورده و او در شهری غریب، تنها و ناامید مانده بود. در یک سوی لابی، بار هتل با صدای لیوانهای آبجو، ویسکی و خنده مشتریانش او را صدا میزد. در سوی دیگر، تلفن عمومی هتل قرار داشت که میتوانست او را به انسانی دیگر متصل کند.
بیل بهجای رفتن به بار، تلفن را برداشت. همین تصمیم ساده، زنجیرهای از رویدادها را آغاز کرد که به دیدار او با دکتر باب اسمیت، تولد انجمن الکلیهای گمنام و شکلگیری نخستین برنامه ۱۲ قدمی جهان انجامید. آنچه در ادامه میخوانید داستان دقیق آن روز و روزهایی است که پس از آن رخ داد؛ روایتی که نشان میدهد بهبودی از اعتیاد، بیش از هر چیز، ریشه در یک ارتباط انسانی صادقانه دارد.
بیل ویلسون پیش از سفر به آکرون
ویلیام گریفیث ویلسون، که بعدها در انجمن AA با نام «بیل دبلیو» شناخته شد، سالها با مصرف شدید الکل درگیر بود. نوشیدن بهتدریج موقعیت شغلی، روابط و سلامت او را تحت تأثیر قرار داد و چندین بار به بستریشدنش در بیمارستان تاونز نیویورک انجامید.
در این بیمارستان، پزشکی به نام دکتر ویلیام سیلکورث دیدگاه متفاوتی درباره الکلیسم در اختیار او گذاشت. سیلکورث معتقد بود وابستگی به الکل صرفاً ضعف اراده یا نقص اخلاقی نیست، بلکه با نوعی وسواس ذهنی و واکنش جسمی همراه است که کنترل نوشیدن را مختل میکند. این برداشت، اگرچه دقیقاً معادل تعریف امروزی «اختلال مصرف الکل» نبود، برای زمان خود دیدگاهی پیشرو محسوب میشد؛ زیرا مشکل را از قلمرو سرزنش اخلاقی به حوزه بیماری و درمان منتقل میکرد.
نقطه عطف بعدی زمانی رخ داد که ابی تَچر، یکی از دوستان قدیمی بیل، پس از مدتی هوشیاری به دیدن او آمد. ابی از تجربه معنوی و آشنایی خود با گروه اکسفورد سخن گفت. این ملاقات و تجربهای عرفانی که بیل مدتی بعد در بیمارستان از سر گذراند، او را به این نتیجه رساند که برای هوشیار ماندن باید تجربهاش را با افراد الکلی دیگر در میان بگذارد.
برای مطالعه زندگی او میتوانید مقاله زیر را بخوانید:
شکست تجاری و بحران در هتل میفلاور
بیل در بهار ۱۹۳۵ برای مشارکت در یک رقابت تجاری مرتبط با شرکت ماشینآلات لاستیک به آکرون سفر کرد. او امیدوار بود موفقیت این معامله بتواند وضعیت مالی و حرفهایاش را دوباره سامان دهد، اما تلاش گروه او شکست خورد و همکارانش شهر را ترک کردند.
بیل در آن زمان نزدیک به پنج ماه الکل مصرف نکرده بود؛ بااینحال، شکست، تنهایی و ناامیدی او را در معرض لغزش قرار داد. هنگامی که در لابی هتل میفلاور قدم میزد، صدای شلوغی بار را میشنید و میدانست که نخستین نوشیدنی میتواند او را دوباره وارد چرخه مصرف کند.
در همان لحظه، تجربه ماههای گذشته را به یاد آورد: تلاش برای کمک به افراد الکلی دیگر، حتی زمانی که به هوشیاری پایدار آنها منجر نشده بود، به حفظ هوشیاری خودش کمک کرده بود. بنابراین به این نتیجه رسید که در آن لحظه بیش از هر چیز به گفتوگو با فردی نیاز دارد که تجربهای مشابه داشته باشد.
گروه آکسفورد و ریشههای معنوی AA
بیل ویلسون و دکتر باب اسمیت پیش از آشنایی با یکدیگر، هر دو با گروه آکسفورد ارتباط داشتند. گروه اکسفورد یک جنبش مسیحی و معنوی بود که در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ فعالیت گستردهای داشت و بر اصولی مانند صداقت، اعتراف به خطاها، جبران آسیبهای گذشته، دعا، خودآزمایی و خدمت به دیگران تأکید میکرد.
این گروه اساساً برای درمان الکلیسم ایجاد نشده بود و بیشتر اعضای آن نیز افراد مبتلا به اعتیاد نبودند. بااینحال، بخشی از شیوههای آن بعدها در شکلگیری برنامه AA اثر گذاشت. خودآزمایی اخلاقی، پذیرش خطاها، جبران خسارت، تکیه بر نیرویی فراتر از اراده فردی و انتقال پیام به دیگران از مهمترین این تأثیرها بودند.
با وجود این، AA صرفاً نسخه دیگری از گروه آکسفورد نبود. بیل ویلسون و اعضای اولیه بهتدریج این اصول را با تجربه واقعی افراد وابسته به الکل، مفهوم بیماری اعتیاد و حمایت همتا به همتا ترکیب کردند.
برای آشنایی دقیقتر با این پیشینه میتوانید مقاله زیر را مطالعه کنید:
گروه آکسفورد و تأثیر آن در الکلیهای گمنام
تماسی که مسیر تاریخ را تغییر داد
در لابی هتل، بیل به فهرست کلیساهای محلی مراجعه کرد و با کشیش والتر تانکس از کلیسای اسقفی سنت پل تماس گرفت. این تماس، با واسطه اعضای محلی گروه اکسفورد، او را به هنریتا زایبرلینگ رساند؛ زنی نیکوکار و فعال که از مشکل دکتر رابرت هالبروک اسمیت اطلاع داشت.
دکتر اسمیت، مشهور به دکتر باب، جراحی شناختهشده در آکرون بود که سالها با سوء مصرف الکل دستوپنجه نرم میکرد. او بارها برای متوقفکردن نوشیدن تلاش کرده و حتی در جلسات گروه اکسفورد حاضر شده بود، اما هنوز نمیتوانست هوشیاری خود را حفظ کند. هنریتا زایبرلینگ احتمال داد گفتوگو با بیل، که خودش الکلی بود و مدتی هوشیار مانده بود، بتواند برای دکتر باب متفاوت باشد.
اولین دیدار بیل دبلیو و دکتر باب
روز یکشنبه ۱۲ مه ۱۹۳۵، مصادف با روز مادر، بیل ویلسون و دکتر باب در خانه هنریتا زایبرلینگ در ملک خانوادگی زایبرلینگها با یکدیگر ملاقات کردند. دکتر باب، خمار و بیحوصله، ابتدا پذیرفته بود تنها حدود پانزده دقیقه در این دیدار بماند؛ اما گفتوگوی آنها نزدیک به شش ساعت ادامه یافت.
تفاوت اصلی این ملاقات در شیوه سخنگفتن بیل بود. او برای نصیحتکردن، تبلیغ مذهبی یا اثبات برتری خود نیامده بود. بیل از شکستها، بستریشدنها، وسوسهها و ناتوانی خودش در کنترل نوشیدن مشروب سخن گفت. او همچنین دیدگاه دکتر سیلکورث را توضیح داد که الکلیسم را بیماری مرتبط با جسم و ذهن میدانست، نه صرفاً مشکل اخلاقی.
دکتر باب اسمیت با علم پزشکی، موعظه و توصیههای اخلاقی آشنا بود؛ اما این نخستین بار بود که با فردی گفتوگو میکرد که از تجربه شخصی میدانست وابستگی به الکل چگونه فکر، بدن و زندگی انسان را در اختیار میگیرد. زبان مشترک تجربه، فاصله میان آن دو را از بین برد.
نشریه آتلانتیک در بررسی رابطه این دو بنیانگذار تأکید میکند که قلب برنامه ۱۲ قدمی را باید در «همراهی و ارتباط» جستوجو کرد، نه در جزماندیشی مذهبی. هیچیک از این دو مرد بهتنهایی AA را نساخت. بیل به کسی نیاز داشت که با او صحبت کند و دکتر باب به کسی نیاز داشت که بدون قضاوت، بیماریاش را بفهمد.
از هوشیاری دکتر باب تا کتاب بزرگ
یکی از نکات تاریخی مهم این است که دکتر باب بلافاصله پس از ملاقات ۱۲ مه به هوشیاری پایدار نرسید. دیدار با بیل نقطه آغاز تغییر بود، اما او مدتی کوتاه دوباره الکل مصرف کرد. سرانجام با حمایت بیل، همسرش آن اسمیت و اطرافیانش توانست مصرف را متوقف کند.
دهم ژوئن ۱۹۳۵ بهعنوان تاریخ آخرین مصرف دکتر باب ثبت شده است. او از آن روز تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۰ دیگر الکل ننوشید. به همین دلیل، AA روز ۱۰ ژوئن ۱۹۳۵ را تاریخ رسمی تأسیس انجمن الکلیهای گمنام میداند، نه روز نخستین ملاقات بیل و دکتر باب.
این فاصله میان دیدار اولیه و رسیدن به هوشیاری پایدار، معنای مهمی دارد: بهبودی لزوماً با یک گفتوگو یا تصمیم ناگهانی کامل نمیشود. گاهی نخستین ملاقات بذر تغییر را میکارد، اما برای تثبیت آن به زمان، حمایت و اقدام مستمر نیاز است.
نخستین گروه الکلیهای گمنام
پس از رسیدن دکتر باب به هوشیاری، او و بیل بلافاصله کمک به دیگر بیماران الکلی را آغاز کردند. آنها به بیمارستان سیتی آکرون رفتند و با مردی به نام بیل دی ملاقات کردند؛ فردی که بعدها در ادبیات AA با عنوان «الکلی گمنام شماره سه» شناخته شد.
بیل دی به هوشیاری رسید و همراه بیل ویلسون و دکتر باب، هسته نخستین گروه را تشکیل داد. البته در آن زمان هنوز نام «الکلیهای گمنام» انتخاب نشده و برنامه ۱۲ قدمی نیز به شکل امروزی نوشته نشده بود. آنچه وجود داشت مجموعهای ساده از تجربهها و اقدامات بود: پذیرفتن ناتوانی در کنترل الکل، کمکخواستن، بررسی صادقانه رفتارهای گذشته، جبران آسیبها و کمک به فرد الکلی دیگر.
در پاییز ۱۹۳۵، گروه دیگری بهآرامی در نیویورک شکل گرفت و سومین گروه در سال ۱۹۳۹ در کلیولند ایجاد شد. بر اساس تاریخچه رسمی AA، نزدیک به چهار سال طول کشید تا شمار اعضای هوشیار در این سه گروه به حدود صد نفر برسد. رشد اولیه آهسته بود، اما تجربه اعضا نشان میداد این روش میتواند از فردی به فرد دیگر منتقل شود.
تولد کتاب بزرگ و برنامه ۱۲ قدمی
با افزایش تعداد اعضا، بیل ویلسون به این نتیجه رسید که برای انتقال پیام به شهرهایی که هنوز جلسهای در آنها وجود ندارد، باید تجربه گروههای اولیه در قالب یک کتاب منتشر شود. نوشتن متن اصلی در سال ۱۹۳۸ آغاز شد و پیشنویسها در میان اعضای نیویورک و آکرون به گردش درآمد تا دیدگاههای مختلف در آن منعکس شود.
کتاب «الکلیهای گمنام» در سال ۱۹۳۹ منتشر شد. این اثر به دلیل اندازه و ضخامت نخستین نسخههایش بعدها به «کتاب بزرگ» شهرت یافت. متن کتاب فلسفه بهبودی انجمن را توضیح میداد، تجربه تعدادی از اعضای اولیه را روایت میکرد و دوازده قدم بهبودی را به شکلی منظم در اختیار خوانندگان قرار میداد.
انتشار کتاب سبب شد روش گروههای اولیه دیگر به حضور مستقیم بیل یا دکتر باب وابسته نباشد. هر گروه تازه میتوانست با استفاده از متن کتاب و تجربه اعضای قدیمیتر، پیام بهبودی را به افراد جدید منتقل کند. نام کتاب نیز بهتدریج به نام خود انجمن تبدیل شد.
مقالات مرتبط در مجله اعتیاد etiad.org
چرا حمایت همتا به همتا میتواند مؤثر باشد؟
آنچه بیل و دکتر باب در سال ۱۹۳۵ از تجربه شخصی دریافتند، دههها بعد زیر ذرهبین علم رفت. مرور نظاممند کاکرین در سال ۲۰۲۰ به سراغ ۲۷ مطالعه با بیش از ۱۰ هزار و ۵۰۰ شرکتکننده مبتلا به اختلال مصرف الکل رفت تا ببیند این حمایت ساده همتا به همتا واقعاً اثر دارد یا نه. نتیجه روشن بود: افرادی که به مشارکت فعال در AA تشویق شده بودند، بیشتر از بسیاری از درمانهای دیگر توانستند پرهیز پیوسته از الکل را حفظ کنند؛ حتی حضور معمولی در جلسات AA، دستکم بهاندازه چند درمان شناختهشده مؤثر بود. چند مطالعه اقتصادی هم نشان دادند این حمایت رایگان، هزینههای درمانی را پایین میآورد.
این یافتهها به معنای جایگزینکردن AA با تمام خدمات پزشکی و روانشناختی نیست. ترک ناگهانی الکل در افراد وابسته میتواند با تشنج، آشفتگی شدید یا عوارض خطرناک همراه باشد و گاهی به سمزدایی تحت نظارت پزشک نیاز دارد. AA را بهتر است یک منبع رایگان و مداوم حمایت اجتماعی دانست که میتواند در کنار درمان پزشکی، دارودرمانی و رواندرمانی قرار گیرد.
بررسی شواهد را میتوانید در مقاله زیر بخوانید:
آیا الکلیهای گمنام واقعاً مؤثر است؟
میراث ملاقاتی که تاریخ را تغییر داد
آنچه در مه ۱۹۳۵ در لابی هتل میفلاور آغاز شد، امروز در حدود ۱۸۰ کشور ادامه دارد. بااینحال، ارزش اصلی این داستان صرفاً در تعداد گروهها یا گستردگی جهانی AA نیست. میراث واقعی بیل دابلیو و دکتر باب، کشف دوباره یک حقیقت انسانی بود: فردی که از اعتیاد رنج میبرد، هنگامی که با انسانی دارای تجربهای مشابه روبهرو میشود، ممکن است برای نخستین بار احساس کند واقعاً دیده و فهمیده شده است.
بیل برای نجات دکتر باب تلفن نکرده بود؛ او برای حفظ هوشیاری خودش به انسانی دیگر نیاز داشت. دکتر باب نیز تنها دریافتکننده کمک نبود؛ تجربه، دانش پزشکی و سالها خدمت او به هزاران بیمار، نقش مهمی در گسترش انجمن داشت. رابطه آنها از ابتدا یک رابطه یکطرفه میان نجاتدهنده و نجاتیافته نبود، بلکه مشارکتی بود که در آن هر دو نفر از کمک به دیگری نیرو میگرفتند.
داستان شکلگیری الکلیهای گمنام یادآوری میکند که بهبودی معمولاً در انزوا اتفاق نمیافتد. گاهی آغاز تغییر، نه یک تصمیم بزرگ، بلکه برداشتن تلفن، درخواست کمک و گفتوگویی صادقانه با کسی است که زبان مشترک این رنج را میشناسد.
اگر شما یا یکی از نزدیکانتان با اختلال مصرف الکل درگیر هستید، دریافت کمک پزشکی و روانشناختی در کنار حمایت گروهی میتواند مسیر بهبودی را ایمنتر و پایدارتر کند. برای آشنایی با علائم، روشهای درمان و مراحل بهبودی میتوانید راهنمای جامع اختلال مصرف الکل را مطالعه کنید.
تحقیق، ترجمه و نگارش: سپهر آذری/مجله اعتیاد etiad.org
پرسشهای متداول
بیل ویلسون و دکتر باب چگونه با هم آشنا شدند؟ +
تاریخ دقیق تأسیس الکلیهای گمنام چه روزی است؟ +
گروه اکسفورد چه نقشی در شکلگیری الکلیهای گمنام داشت؟ +
چرا کمک یک الکلی به الکلی دیگر مؤثرتر از درمانهای پیشین بود؟ +
REFERENCES
- Alcoholics Anonymous World Services. (n.d.). The start and growth of A.A. این لینک
- Alcoholics Anonymous World Services. (n.d.). A.A. timeline. این لینک
- Wikipedia contributors. (n.d.). Bob Smith (doctor). Wikipedia. این لینک
- Shem, S., & Surwit, J. (2014). The alcoholic stockbroker and the forgotten alcoholic doctor. The Atlantic. این لینک
- AA Houston Intergroup. (n.d.). AA’s beginnings. این لینک
- AA Mid Surrey Intergroup. (2020). 85th anniversary of when Bill W and Dr Bob met, May 12th 1935. این لینک
- Alcoholics Anonymous Great Britain. (n.d.). Origins in North America and the Big Book 1935–1946. این لینک
- AA Cleveland. (n.d.). Bill W. meets Dr. Bob. این لینک
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده
اولین نفری باشید که نظر میدهد.