اعتیاد به غذا

وقتی پرخوری از کنترل فرد خارج می‌شود و به رفتاری تکرارشونده، اضطراری و غیرقابل مهار تبدیل می‌گردد، روان‌شناسان آن را «اعتیاد به غذا» می‌نامند. در این وضعیت، خوردن دیگر پاسخ طبیعی به گرسنگی نیست، بلکه واکنشی برای فرار از احساسات ناخوشایند، اضطراب یا خستگی ذهنی است. همان‌گونه که مصرف الکل یا سیگار می‌تواند به وابستگی منجر شود، غذا نیز در برخی افراد همان چرخه‌ی اعتیاد را فعال می‌کند: عطش، رهایی، مصرف و پشیمانی.
تکرار این چرخه مراکز لذت مغز را تحریک می‌کند و به‌مرور فرد نیازمند مقدار بیشتری از غذاهای پرچرب و شیرین برای رسیدن به همان حس رضایت می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این سازوکار شباهت زیادی به اعتیاد به مواد دارد و می‌تواند باعث شکل‌گیری الگوهای پرخوری مزمن، چاقی و مشکلات روانی شود. به همین دلیل، بسیاری از متخصصان تغذیه و علوم اعصاب، اعتیاد غذایی را یکی از عوامل مهم و پنهان در بحران جهانی چاقی می‌دانند.