اعتیاد به مواد مخدر فقط یک «عادت بد» یا مسئله‌ای اخلاقی نیست؛ با یک اختلال پیچیده، مزمن و عودکننده روبه‌رو هستیم که می‌تواند کارکرد مغز، رفتار، روابط و کیفیت زندگی فرد را به‌طور جدی مختل کند. در چارچوب کلی موضوع اعتیاد، این صفحه به‌طور اختصاصی بر «اختلال مصرف مواد» تمرکز دارد و پیامدهای آن را در سطح فردی، خانوادگی و اجتماعی بررسی می‌کند.

از تریاک و هروئین گرفته تا شیشه، کوکائین، کانابیس و برخی داروهای نسخه‌ای، هر ماده از مسیر متفاوتی بر مغز و بدن اثر می‌گذارد؛ اما نقطه مشترک همه آن‌ها از دست رفتن تدریجی کنترل بر مصرف و شکل‌گیری چرخه‌ای از تحمل، وابستگی و عود است. تغییرات ایجادشده در مدارهای پاداش، تنظیم هیجان و تصمیم‌گیری مغز باعث می‌شود دانستنِ ضرر مصرف، الزاماً به معنای توانایی توقف آن نباشد.

این راهنما به‌صورت ساختاریافته توضیح می‌دهد اختلال مصرف مواد چگونه شکل می‌گیرد، چه نشانه‌هایی دارد، چه عواملی خطر را افزایش می‌دهند و درمان مبتنی بر شواهد معمولاً از چه اجزایی تشکیل می‌شود. هدف این صفحه ارائه تصویری دقیق، علمی و در عین حال کاربردی برای فهم مسئله، پیشگیری، تصمیم‌گیری آگاهانه و حرکت به سمت بهبودی پایدار است.

اعتیاد به مواد مخدر چیست؟

اعتیاد به مواد مخدر یا «اختلال مصرف مواد» (Substance Use Disorder) یک وضعیت پزشکی–روان‌شناختی است که در آن فرد با وجود آگاهی از پیامدهای منفی، قادر به کنترل پایدار مصرف نیست. این اختلال با تغییراتی در مدارهای پاداش، تنظیم هیجان و کنترل تکانه در مغز همراه است؛ به همین دلیل، دانستنِ ضرر مصرف الزاماً به معنای توانایی توقف آن نیست.

با مصرف مکرر، مغز به تحریک غیرطبیعی ناشی از ماده عادت می‌کند. تحمل شکل می‌گیرد، نیاز به دوز بالاتر ایجاد می‌شود و چرخه‌ای از وابستگی و عود شکل می‌گیرد که بدون مداخله تخصصی به‌سختی متوقف می‌شود.

تفاوت وابستگی جسمی و وابستگی روان‌شناختی

وابستگی جسمی زمانی رخ می‌دهد که بدن به حضور ماده عادت کرده و با قطع مصرف، علائم ترک مانند لرزش، تعریق، تهوع یا بی‌خوابی بروز می‌کند. این وضعیت در برخی مواد مانند اوپیوئیدها و الکل شدیدتر دیده می‌شود.

وابستگی روان‌شناختی زمانی شکل می‌گیرد که ماده به ابزار اصلی فرد برای کاهش استرس یا مقابله با هیجان‌های دشوار تبدیل می‌شود. در این حالت، حتی پس از عبور از علائم جسمی، وسوسه و اشتغال ذهنی می‌تواند خطر بازگشت به مصرف را افزایش دهد.

علائم و نشانه‌های اعتیاد به مواد مخدر

نشانه‌های اختلال مصرف مواد معمولاً ترکیبی از علائم جسمانی، رفتاری و روانی هستند. مشاهده چند علامت به‌صورت هم‌زمان و در طول زمان، زنگ خطر جدی محسوب می‌شود.

علائم جسمانی

  • تغییرات محسوس وزن
  • اختلال خواب
  • تغییر اندازه مردمک‌ها یا قرمزی چشم
  • لرزش، تعریق یا رنگ‌پریدگی
  • آثار تزریق یا زخم‌های غیرقابل توضیح
  • بوی غیرعادی ناشی از مواد

علائم رفتاری و اجتماعی

  • انزوا و فاصله گرفتن از روابط قبلی
  • افت عملکرد تحصیلی یا شغلی
  • پنهان‌کاری و دروغ‌گویی
  • مشکلات مالی ناگهانی
  • رفتارهای پرخطر
  • درگیری‌های قانونی

علائم روانی و عاطفی

  • نوسانات شدید خلق
  • اضطراب یا بدگمانی
  • اختلال تمرکز و حافظه
  • احساس پوچی یا ناامیدی
  • کاهش مسئولیت‌پذیری فردی

هیچ علامتی به‌تنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیست؛ اما تداوم و تجمع این نشانه‌ها نیازمند ارزیابی تخصصی است.

درک اختلال مصرف مواد تنها با شناخت علائم کامل نمی‌شود؛ باید بدانیم چه عواملی احتمال گرایش به مصرف را افزایش می‌دهند و چه عواملی می‌توانند نقش محافظتی داشته باشند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد اعتیاد حاصل تعامل عوامل زیستی، روان‌شناختی و اجتماعی است. جدول زیر مهم‌ترین عوامل خطر و عوامل محافظت‌کننده را به‌صورت مقایسه‌ای نشان می‌دهد.

 عوامل خطر و عوامل محافظت‌کننده سوءمصرف مواد

عوامل خطرعوامل محافظت‌کننده
رفتار پرخاشگرانه در کودکیخودکارآمدی (باور به توانایی کنترل خود)
کمبود نظارت والدیننظارت و حمایت والدین
ضعف مهارت «نه گفتن» در برابر همسالانروابط مثبت و حمایت‌گر
تجربه‌کردن مواد به‌صورت آزمایشیکسب نمرات و عملکرد تحصیلی خوب
در دسترس بودن مواد در مدرسهسیاست‌ها و مقررات ضد موادمخدر در مدرسه
فقر در جامعه یا محلهوجود منابع و امکانات سالم در محله

انواع مواد مخدر و تأثیرات آنها

مواد مخدر و مواد اعتیادآور بسیار متنوع‌اند، اما می‌توان آنها را در چند دسته اصلی قرار داد. شناخت این دسته‌ها و اثرات هر کدام، به درک بهتر خطرات و تفاوت‌های اعتیاد کمک می‌کند.

مواد افیونی و دیگر مشتقات اوپیوئیدی

مواد افیونی گروهی از مواد هستند که اغلب از شیره خشخاش یا مشتقات مصنوعی آن به دست می‌آیند. در ایران، تریاک و هروئین از مواد اصلی این گروه به شمار می‌روند، اما داروهای مسکن قوی مانند مورفین، متادون، فنتانیل و برخی قرص‌های کدئین‌دار نیز در همین دسته قرار می‌گیرند.

این مواد با اتصال به گیرنده‌های خاصی در مغز و نخاع، درد را کاهش می‌دهند و احساس آرامش، رخوت و سرخوشی ایجاد می‌کنند. مصرف مداوم آنها به سرعت موجب تحمل و سپس وابستگی شدید جسمی و روانی می‌شود. قطع ناگهانی مواد افیونی می‌تواند علائم ترک بسیار سختی مانند درد عضلات، تهوع، اسهال، تب، بی‌خوابی و اضطراب شدید ایجاد کند.

مواد محرک: شیشه، آمفتامین‌ها و کوکائین

مواد محرک موادی هستند که فعالیت سیستم عصبی مرکزی را بالا می‌برند. شیشه (مت‌آمفتامین)، انواع آمفتامین‌ها و کوکائین از مهم‌ترین محرک‌ها هستند.

این مواد معمولاً باعث موارد زیر می‌شوند:

  • افزایش انرژی و هوشیاری
  • اعتماد به نفس کاذب
  • کاهش اشتها و احساس خستگی

با این حال، در کنار این اثرات ظاهری، عوارض جدی نیز دارند:

  • بی‌خوابی‌های طولانی
  • تپش قلب و افزایش فشار خون
  • اضطراب، توهم و بدگمانی
  • رفتارهای پرخاشگرانه

مصرف طولانی‌مدت می‌تواند به فرسودگی شدید جسمی، لاغری مفرط و اختلالات مغزی منجر شود. در موارد پیشرفته‌تر، افسردگی مزمن و روان‌پریشی پایدار نیز گزارش شده است.

کانابیس و مشتقات: حشیش، ماری‌جوانا و «گل»

کانابیس از گیاه شاهدانه به دست می‌آید و فرآورده‌های مختلفی مانند حشیش، ماری‌جوانا و محصولاتی که در زبان عامیانه «گل» نامیده می‌شوند را شامل می‌شود. این مواد معمولاً به صورت دودکردن یا خوردن مصرف می‌شوند.

مصرف کانابیس می‌تواند اثرات زیر را ایجاد کند:

  • احساس آرامش و خنده‌های بی‌دلیل
  • تغییر در درک زمان و فضا
  • در برخی افراد، افزایش موقت خلاقیت حسی

با این حال، این تصویر کامل نیست. در کنار اثرات فوق، مشکلات زیر نیز شناخته‌شده‌اند:

  • اضطراب و حملات پانیک
  • کاهش حافظه کوتاه‌مدت و افت تمرکز
  • کاهش انگیزه در مصرف مزمن
  • در افراد مستعد، تشدید یا شروع اختلالات روانی

برخلاف باورهای رایج، کانابیس می‌تواند وابستگی روانی قابل توجهی ایجاد کند. این وابستگی اغلب آرام‌تر از سایر مواد شکل می‌گیرد، اما به همان اندازه واقعی است.

مواد توهم‌زا و روان‌گردان

مواد توهم‌زا مانند LSD، قارچ‌های روان‌گردان و برخی ترکیبات شیمیایی دیگر، بیشتر بر ادراک حسی و تجربه‌های ذهنی اثر می‌گذارند. فرد ممکن است صداها، رنگ‌ها و شکل‌ها را به گونه‌ای متفاوت و غیرواقعی تجربه کند و احساس کند از بدن یا واقعیت جدا شده است.

اگرچه برخی مصرف‌کنندگان این تجربه‌ها را خوشایند یا «معنوی» توصیف می‌کنند، اما خطر بروز حملات شدید اضطرابی، پانیک، روان‌پریشی و اختلالات پایدار ادراکی وجود دارد، به‌ویژه در افرادی که زمینه آسیب‌پذیری روانی دارند.

داروهای اعتیادآور (مواد مخدر نسخه‌ای)

برخی داروهای تجویزی در صورت مصرف خودسرانه، دوزهای بالا یا استفاده طولانی‌مدت، می‌توانند وابستگی ایجاد کنند. از جمله:

  • آرام‌بخش‌ها و ضداضطراب‌ها (مثل بنزودیازپین‌ها: دیازپام، کلونازپام و…)
  • مسکن‌های قوی (مانند ترامادول، کدئین، برخی داروهای حاوی اوپیوئید)
  • داروهای محرک نسخه‌ای (در درمان برخی اختلالات مانند بیش‌فعالی)

اعتیاد فقط به مواد غیرقانونی محدود نمی‌شود. داروهای مجاز نیز اگر بدون نظارت پزشک یا برای خوددرمانی استفاده شوند، می‌توانند به همان اندازه خطرناک و اعتیادآور باشند.

اعتیاد چیست؟ راهنمای جامع

عوارض گل: اثرات روانی، مغزی و خطرات

همه چیز درباره اعتیاد به کوکائین

علل و عوامل گرایش به اعتیاد

گرایش به مصرف مواد معمولاً نتیجه یک علت واحد نیست، بلکه حاصل تعامل عوامل زیستی، روان‌شناختی و اجتماعی در دوره‌های مختلف زندگی است.

عوامل زیستی و ژنتیکی

برخی افراد از نظر ژنتیکی نسبت به اثرات اعتیادآور مواد آسیب‌پذیرترند. سابقه اعتیاد در خانواده، تفاوت‌های فردی در متابولیسم مواد، حساسیت سیستم پاداش مغز و واکنش به استرس می‌تواند خطر وابستگی را افزایش دهد.

عوامل روان‌شناختی

افسردگی، اضطراب، احساس تنهایی، شرم، خشم فروخورده یا تجربه‌های آسیب‌زا از عوامل مهم زمینه‌ساز هستند. نبود مهارت‌های مقابله‌ای سالم و مشکل در تنظیم هیجان‌ها می‌تواند مصرف مواد را به راهی برای «تسکین موقت» تبدیل کند.

عوامل اجتماعی و محیطی

سبک فرزندپروری، تعارض خانوادگی، فقر، بیکاری، فشار همسالان و دسترسی آسان به مواد از عوامل شناخته‌شده خطر هستند. نوجوانان و جوانان در محیط‌های پرتنش یا پرخطر آسیب‌پذیری بیشتری دارند.

سن و مرحله زندگی

شروع مصرف در نوجوانی به دلیل ناپختگی نسبی مدارهای تصمیم‌گیری مغز، خطر وابستگی پایدار را افزایش می‌دهد. با این حال، استرس‌های شغلی، مشکلات مالی یا تنهایی در میانسالی و سالمندی نیز می‌تواند زمینه سوءمصرف مواد را فراهم کند.

وضعیت اعتیاد در ایران و جهان نگران‌کننده است و میلیون‌ها نفر با پیامدهای جسمانی، روانی و اجتماعی آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با این حال، تحقیقات علمی نشان می‌دهد که اعتیاد یک بیماری قابل‌درمان است و با بهره‌گیری از روش‌های مبتنی بر شواهد، مداخلهٔ متخصصان سلامت و مشارکت در برنامه‌های حمایتی مانند انجمن معتادان گمنام، امکان بازیابی سلامت و بازگشت به زندگی سازنده وجود دارد. آگاهی، درمان حرفه‌ای و حمایت اجتماعی سه ستون اصلی موفقیت در بهبودی هستند.

عوارض و پیامدهای اعتیاد به مواد مخدر

اعتیاد تنها یک مشکل «مصرف» نیست؛ پیامدهای آن به همه حوزه‌های زندگی فرد، خانواده و جامعه گسترش می‌یابد. نادیده گرفتن این پیامدها، یعنی دیدن فقط نوک کوه یخ.

عوارض جسمانی

  • آسیب به قلب و عروق (حمله قلبی، سکته، آریتمی‌ها)
  • بیماری‌های کبدی و کلیوی، به‌ویژه در مصرف مواد تزریقی و ترکیبات شیمیایی
  • بیماری‌های عفونی مانند HIV و هپاتیت در اثر استفاده مشترک از سرنگ
  • اختلالات ریوی و تنفسی (به‌خصوص در مصرف مواد دودکردنی)
  • اختلال در تغذیه، لاغری مفرط یا چاقی، ضعف سیستم ایمنی و کاهش مقاومت بدن
  • افزایش خطر اوردوز (مصرف بیش‌ازحد) و مرگ ناگهانی

عوارض روانی و شناختی

  • تشدید یا بروز افسردگی، اضطراب و اختلالات خلقی
  • روان‌پریشی (توهم، هذیان، بدگمانی شدید)، به‌ویژه در مصرف محرک‌ها و برخی روان‌گردان‌ها
  • اختلال حافظه، کاهش تمرکز، کندی تفکر و مشکلات تصمیم‌گیری
  • افکار خودکشی یا رفتارهای خودآسیب‌زننده
  • تغییرات شخصیتی، بی‌ثباتی هیجانی و کاهش آستانه تحمل

پیامدهای خانوادگی و اجتماعی

  • افزایش تنش، مشاجره و خشونت در خانواده
  • فروپاشی روابط عاطفی، جدایی و طلاق
  • افت عملکرد کاری یا تحصیلی، اخراج یا ترک تحصیل
  • درگیر شدن با قانون، زندان و سابقه کیفری
  • هزینه‌های اقتصادی سنگین برای فرد، خانواده و نظام سلامت
  • انگ اجتماعی، طرد شدن از جمع‌ها و احساس شرم و تنهایی عمیق

پیشگیری از اعتیاد به مواد مخدر

پیشگیری مؤثر بر کاهش عوامل خطر و تقویت عوامل محافظت‌کننده تمرکز دارد. آموزش علمی و واقع‌بینانه درباره مواد، تقویت مهارت‌های زندگی، نظارت حمایتی خانواده و کاهش دسترسی آسان به مواد از اقدامات مهم پیشگیرانه هستند. رویکردهای مبتنی بر ترس یا برچسب‌زنی معمولاً اثربخشی محدودی دارند.

پیشگیری از عود

عود بخشی از ماهیت بیماری‌های مزمن از جمله اختلال مصرف مواد است. شناسایی محرک‌ها، دسترسی به حمایت اجتماعی و پیگیری درمان می‌تواند احتمال بازگشت به مصرف را کاهش دهد. برای بررسی کامل راهکارهای پیشگیری از عود، مقاله تخصصی مربوط به ترک اعتیاد را مطالعه کنید.

مهارت نه گفتن؛ کلید پیشگیری از اعتیاد  → این مقاله

درمان و ترک اعتیاد به مواد مخدر

خبر امیدوارکننده این است که اختلال مصرف مواد قابل درمان است؛ هرچند درمان آن معمولاً فرآیندی تدریجی و نیازمند پیگیری مستمر است. مانند سایر بیماری‌های مزمن، موفقیت درمان به ترکیبی از مداخلات پزشکی، روان‌شناختی و حمایت اجتماعی وابسته است.

سم‌زدایی (Detoxification)

در بسیاری از موارد، نخستین مرحله درمان، قطع مصرف و مدیریت علائم ترک است. شدت و مدت علائم بسته به نوع ماده و شرایط فرد متفاوت است. انجام سم‌زدایی تحت نظارت پزشکی، به‌ویژه در مورد اوپیوئیدها، الکل و برخی داروهای آرام‌بخش، ایمن‌تر است و خطر عوارض جدی را کاهش می‌دهد.

درمان‌های دارویی

برای برخی مواد، به‌ویژه اوپیوئیدها، داروهایی وجود دارد که به کاهش ولع مصرف و تثبیت وضعیت کمک می‌کند. این داروها باید صرفاً تحت نظر پزشک مصرف شوند، زیرا استفاده نادرست می‌تواند خطرناک باشد. درمان دارویی معمولاً بخشی از یک برنامه جامع درمانی است، نه راه‌حل مستقل.

درمان‌های روان‌شناختی

پس از مدیریت علائم اولیه، پرداختن به عوامل روانی و رفتاری اهمیت اساسی دارد. درمان‌هایی مانند رفتاردرمانی شناختی، مصاحبه انگیزشی و مشاوره فردی یا خانوادگی به فرد کمک می‌کنند الگوهای فکری مرتبط با مصرف را شناسایی کرده و مهارت‌های مقابله سالم‌تری بیاموزد.

گروه‌های حمایتی

گروه‌های خودیار مانند انجمن‌های ۱۲ قدمی می‌توانند در کنار درمان تخصصی، شبکه‌ای از حمایت اجتماعی و تجربه مشترک فراهم کنند. این گروه‌ها جایگزین درمان پزشکی نیستند، اما برای بسیاری از افراد در حفظ بهبودی نقش مهمی داشته‌اند.

مراکز درمانی

مراکز درمان اعتیاد خدماتی از سم‌زدایی کوتاه‌مدت تا برنامه‌های بازتوانی ساختارمند ارائه می‌دهند. انتخاب مرکز مناسب باید بر اساس نوع ماده، شدت مصرف و وجود مشکلات همراه انجام شود.

بهبودی و بازگشت به زندگی عادی

هدف درمان تنها قطع مصرف نیست، بلکه ساختن زندگی‌ای پایدار بدون وابستگی به مواد است. بهبودی فرآیندی تدریجی است که شامل بازسازی روابط، بازگشت به نقش‌های اجتماعی و ایجاد سبک زندگی سالم‌تر می‌شود.

حمایت اجتماعی

حمایت خانواده و شبکه اجتماعی سالم، در تثبیت بهبودی نقش مهمی دارد. گوش دادن بدون قضاوت، تشویق به ادامه درمان و فراهم کردن محیطی امن می‌تواند احتمال پایداری بهبودی را افزایش دهد.

دسترسی به کمک حرفه‌ای

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان با مصرف مواد درگیر هستید، مراجعه به پزشک، روان‌پزشک، روان‌شناس یا مراکز تخصصی می‌تواند نخستین گام مؤثر باشد. دریافت ارزیابی حرفه‌ای، حتی پیش از تصمیم قطعی برای ترک، به روشن‌تر شدن مسیر کمک می‌کند.

یک کلینیک ترک اعتیاد استاندارد چه ویژگی‌هایی دارد؟ این مقاله

جمع‌بندی

اعتیاد به مواد مخدر یک واقعیت تلخ اما قابل تغییر است. این اختلال، مغز، جسم، احساسات و روابط انسان را درگیر می‌کند و اگر درمان نشود، می‌تواند به از دست رفتن سال‌های گران‌بها و حتی جان انسان منجر شود. اما در کنار این تاریکی، هزاران داستان واقعی از بهبودی، رهایی و بازسازی زندگی نیز وجود دارد.

شناخت علمی و صادقانه اعتیاد، دیدن علائم، درک عوامل زمینه‌ساز، آگاهی از عوارض و آشنایی با روش‌های درمان و بهبودی، ابزارهایی هستند که می‌توانند ما را از موضع ترس و قضاوت، به موضع فهم، همدلی و اقدام برسانند. اگر امروز درگیر این موضوع هستید، بدانید که کمک وجود دارد، امید وجود دارد، و مسیر بهبودی هرچند دشوار، اما واقعی و ممکن است.

اعتیاد به مواد مخدر دقیقاً چیست؟ +
اختلال مصرف مواد وضعیتی است که در آن فرد علی‌رغم آگاهی از پیامدهای منفی، قادر به کنترل پایدار مصرف نیست. این اختلال ماهیتی مزمن و عودکننده دارد.
آیا اعتیاد فقط به مواد غیرقانونی مربوط می‌شود؟ +
خیر. برخی داروهای تجویزی مانند مسکن‌های اوپیوئیدی یا آرام‌بخش‌ها نیز در صورت مصرف نادرست می‌توانند وابستگی و اعتیاد ایجاد کنند.
نشانه‌های اولیه اعتیاد چیست؟ +
افزایش تحمل، احساس اجبار به مصرف، تغییرات رفتاری، پنهان‌کاری، افت عملکرد شغلی یا تحصیلی و بروز علائم ترک هنگام قطع مصرف از نشانه‌های هشداردهنده هستند.
چرا برخی افراد آسیب‌پذیرترند؟ +
عوامل ژنتیکی، شرایط خانوادگی، اختلالات روان‌شناختی، استرس‌های مزمن و سن پایین شروع مصرف می‌توانند خطر وابستگی را افزایش دهند.
آیا ترک در خانه امکان‌پذیر است؟ +
در برخی موارد ممکن است، اما برای موادی مانند اوپیوئیدها، الکل یا آرام‌بخش‌ها، ترک بدون نظارت پزشکی می‌تواند خطرناک باشد و نیاز به ارزیابی تخصصی دارد.
آیا بهبودی پایدار ممکن است؟ +
بله. با ترکیبی از درمان پزشکی، مداخلات روان‌شناختی و حمایت اجتماعی، بسیاری از افراد به بهبودی پایدار دست می‌یابند؛ هرچند مدیریت وسوسه و پیشگیری از عود بخشی از این مسیر است.

National Institute on Drug Abuse (NIDA)
U.S. national institute providing comprehensive research, statistics and clinical information on drug addiction and treatment.
این لینک

World Health Organization (WHO) – Mental Health, Brain Health and Substance Use
Global programme on mental health and substance use, including policies, data and treatment guidance for substance use disorders.
این لینک

United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) – World Drug Report
Annual global reference on drug markets, trends, harms and treatment, used widely in addiction research and policy.
این لینک

Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA)
U.S. federal agency providing evidence-based resources, guidelines and data on substance use prevention and treatment.
این لینک

Canadian Centre on Substance Use and Addiction (CCSA)
Canada’s national authority on substance use and addiction, with policy briefs, reports and scientific publications.
این لینک

Centre for Addiction and Mental Health (CAMH)
One of the world’s leading academic centres for addiction and mental health research, treatment and public education.
این لینک

Harvard Medical School – “Addiction and the Brain”
An overview from Harvard Medical School on the brain mechanisms of addiction and implications for treatment.
این لینک

Yale School of Medicine – Division of Addictions
Academic division focused on understanding causes of addiction and developing innovative treatments for substance use disorders.
این لینک

Columbia University – Substance Use Disorders Research Area
Columbia Psychiatry’s research program on substance use disorders, neurobiology and treatment mechanisms.
این لینک

King’s College London – Department of Addictions
Dedicated academic department conducting research on alcohol, drugs, gambling and other addictions, including policy-focused work.
این لینک